ســــــــــــــ ا مـــــ ع ســـــــــــــ و م
آخــــــــــــــــــــرین اثــــــــــــــر کـــــــــــــــودکـــــــــــــــانه ی مــــــــــن :
خــــــــــــــــالـــــ ـــه بـــــــــــازی
(برای مشاهده سایز بزرگتر به روی تصویر کلیک کنید)
"لطفا تصویر رو سیو نکنید "
تقدیم به مهربان خواهرم . . ." ساقی رضوان " عــزیز. . .
جمعه است . . .
نشسته ام همان گوشه ی اتاق که همیشه وقتی خیلی دلم میگیرد آنجا کز میکنم...
سرم را روی زانوهایم خوابانده ام و انگشتم را مدام روی قالی میکشم و فکر میکنم . . .
مدام به این جمله فکر میکنم که :
اگر کسی اشک امامش را جاری کند . . . "ش ه ی د"نمیشود . . .
اگر کسی اشک امامش را جاری کند . . . "ع ا ق ب ت ب خ ی ر "هم نمیشود . . .
اگر کسی اشک امامش را جاری کند اصلا دیگر خدا "د و س ت ش "هم ندارد . .
نگاهش هم نمیکند . . .
شهادت؟!
چه پنبه دانه هایی را خواب میبینم . . .
...
سرم را روی زانو فشار میدهم تا اشکم را خشک کند . . .
دارم در ذهنم هفته ام را مرور میکنم . . .
حساب کتاب میکنم لحظه هایم را . .
من میدانم تو امروز . وقتی حساب کتاب هفته ام را بخوانی . .حتما به حال من گریه میکنی . . .
من این را هم میدانم . . .اگر کسی اشک امامش را در آورد . . .دیگر . .
میدانی مولا . .
میگویند وقتی پدرت خیلی . . .خیلی . . . از تو ناراحت است . . . بهترین پناه آغوش خودش است . . .
میشود . . . امروز که از غم ...به حالم اشک میریزی . . .باز هم پناهم خودت باشی؟
که سرم را بر دامنت بگذارم و التماس کنم که دعایم کنی . ..
که درد دل کنم برایت . . .
که بگویم دل من هم امام میخواهد . . .
که بگویم وقتی نیستی چقدر خوب بودن سخت است . . .
که بگویم وقتی نیستی چقدر در تکرار های روز مره ام فراموشت میکنم . . .
که بگویم چقدر وقت بی پناهی نیاز دارم که تو باشی . . .که حضورت همراه با ظهور آرامم کند . . .
که بگویم چقدر وقت غفلت به دلنشینی صدای تو محتاجم . . .تا کمی دلم آسمانی شود . . .
سر به دامانت بگذارم و بگویم چقدر به دلم مانده که من هم با دعای تو توبه کنم . . .
نه اینکه دعایم نمیکنی . . .نه. . .
لیطمئن قلبی . . .
. . .
مولا . . .میدانم . . تو خیلی بیشتر از من مشتاقی که به دادم برسی . . .
که بیایی . . .دلشکستگی هایم را التیام دهی . . .
غم هایم را آسمانی کنی . . .
با یک نگاه . . فکر گناه را هم از سرم بیرون کنی . . .
بیایی
و دست پدری بر سرم بکشی . . .
آخر من میدانم . . .امام ها . . چقدر یتیم ها را دوست دارند . . .
و چقدر یتیم نوازی را . . .
میدانم تو هم دلتنگی . . . حتی برای سیاهدل ترین شیعیانت . . .دلتنگی . .
اصلا . . میدانم . . امروز که اعمالم را نگاه میکنی . . .دلتنگ تر هم میشوی . . .
سخت بر تو میگذرد وقتی نمیگذاریم بیایی و دستمان را بگیری . . .
فقط اشک میریزی و دعایمان میکنی . . .
آخر تو امامی . . .معنای رافت و محبتی . . .تو پدری . . .از پدر ها هم دلسوز تری . . .
............
آقا...دلم از خودم گرفته است . . .
میخواهم نماز استغاثه بخوانم . . .استغاثه به تو
فریاد کنم . . . از دوری خودم . . . از دوری تو . . .
میخواهم برای آمدنم . . .برای آمدنت . . .به خودت توسل کنم . . .
تا بیایی . . . مرا به خود آوری . . .
دعایم کن . . .
-------------------------------
پ.ن:تا غروب توبه کنیم . .شاید . . .دل پسر فاطمه (عج) کمتر برنجد . . .
کوزه ی سفالی را روی پا محکم کرد . .
و باز مداد را به دست گرفت . . آرام . . گل و بوته را روی تن خشک و بی روح سفال نقش میزد . . .
صدای سنتور . . .ترجیع بند سکوت نفس های آرامش شده بود . . .
اتاق کوچک اش . . . پر شده بود از کاغذ های نیم سوخته ای که
شکسته نستعلیق های مشکی عرفانی بر آن نقش خورده بود . . .
گوشه و کنار اتاق را اگر خوب نگاه میکردی . . میتوانستی یک دل سیر در باغِ نقش های ریز و درشت سفال ها وکوزه ها قدم بزنی و نفس تازه کنی . . .
اگر نگاهت را به دستش میدوختی و دنبال میکردی خط و خطوط طرح ها را . . .
به آلاله میرسیدی و آرام میشدی . . به نرگس میرسیدی و معطر میشدی . .
محبوبه های ریز را نفس میکشیدی و بوته بوته مست میشدی . . .
از یاس میچیدی و در لطافت بابونه ها میتراویدی و رها رها رها . . . روحت را تازه میکردی . . .
اومداد را آرام میکشید و شکوفه های بهاری . . . روی تن کویر زده ی سفال . . .
زیر تک ضرب های لطیف سنتور . . .دانه دانه میشکفتند ..
ساکت بود. . .حتی نفس هایش هم انگار..بی صدا . . .محو خط های نازک دنباله دار شده بودند . . .
ساکت بود …
و آرام . . تنهایی هایش را . . .پر میکرد . . . با آرامشی غرق غم . . .
غرق رنگ سیاه و قهوه ای سوخته . .. غرق فیروزه ای های خطوط و ارغوانی گلبرگ ها . . .
ساکت بود . . .
و آرام..مینوشت . . .درد دلش را . . .روی دل خاکی کوزه ها . . . بین راز داری گل و بوته ها . . .
ساکت بود و گاهی . ..آرام میبارید . .. زیر فشارسنگین سکوت..بین بغض های متراکم آوا . . .
میبارید . . وشبنم به گلبرگ ها ی بی رنگ سفال مینشاند . . .
و بعد . . .آرام . . با پشت دست . . شبنم را از گونه ی سفال پاک کرد . . .
اتاق . . .در یک خلسه ی عمیق . . . با تک ضرب های آرام سنتور . . .نفس میکشید . . .
و مرد آرام..آرام....کنار نقش گل ها . . .بر خاکی بی جان سفال . . .قلم میزد :
مــــــــــرد را دردی اگـــــــر باشــــد . . .خوش اســـتـــــ . . . .
هرجا که سر زدم از "تو" میگفتند . . .
هر نوشته ای را که خواندم در مورد "تو" بود. . .
هرکس در حرف هایش چند بار "تو"را تکرار کرده بود . . .
هرکس هرطور دلش میخواست "تو" را توصیف کرده بود . . .
یک جا دلی از دست "تو" شکسته بود . . .
یک جا دلی برای "تو " تنگ شده بود . . .
یک نفر زیر باران "تو" را عاشق شده بود . . .
یک نفر زیر باران"تو" را از دست داده بود . . .
یک جا "تو" و موهای بلند و چشم های آهویی
یک جا "تو" و بی وفایی و کم رویی
گاهی "تو " و اشک و فراق بی انتها
گاهی "تو " و لبخند و وصال دل ها
همه جا از "تو" حرف بوده . . . همه جا حرف "تو"ست . . .
همه جا برای "تو"تب کرده اند و سوخته اند واژه تراویده اند...
همه از" تو "گفته اند جز "من"...
من همیشه از "من" گفتم..همیشه شناسه هایم" _َم" بوده و فعل هایم "اول شخص"
"اول شخص مفرد"
امشب اما خسته و دلگیر. . . .دلگیر ازتکرار غم " من" ها و "_َِم "ها و "اول شخص "ها
آمده ام از "تو"بگویم...
آمده ام "تو" ام را به رخ همه ی بی "تو" ها بکشم . . .
به رخ تمام کسانی که "تو" دارند و "تورا" ندارند . . .
آمده ام امشب تورا توصیف کنم . . .
"تو". . . معشوق منی . . .معشوق جاودانه ی من . . .
"تو" زیبایی . . .خیلی زیبا. . .
تو زیبایی آبشاری . . .
صدایت نوای دلنشین تلاوت چشمه ها ست . . .
آرامشت آبی زلال آب هاست . . .
اخمت تلاطم دلنشین موج هاست . . .
نه.. . ..آبشار و چشمه و آب و موج . . .نه . . .
تمام زیبایی زمین و زمان . . .
فقط کمی شبیه تو زیباست . . .
تومهربانی . . .
آنقدر که اگــــــر دلت را بشکنم ...اگر بشکنم و باز من اخم کنم....
اگراخم کنم و باز من طلبکار شوم و باز من پا بکوبم و باز...
آخر هم" تو" مرا به "آغوش غفر" میفشاری و میبخشی همه ی کرده هارا . . .
با دستان گرم "صفح" میپوشانی شنیده هارا
با نگاه پر محبت "عفو" . . .نادیده میگیری دیده هارا
اصلا تمام "غفر" و "صفح" و "عفو" خاص معشوق مهربان من است . .
خاص "تو"
"تو" با وفایی . . . بهانه میکنی که قول بدهم تا قول بدهی
تا بی وفا شوم و وفا کنی
تا شرمنده شوم و لبخند بزنی و صد برابر وفا کنی
"تو"غرق احساسی . . .یک قدم دلتنگت میشوم و صد قدم سراغم را میگیری
یک نفس هواییت میشوم و صد نفس آسمانی ام میکنی . .
یک قطره التماست میکنم و صد قطره نعمت بارانم میکنی . . .
"تو"همیشه هستی . . .
نه آغاز بودنت یک اتفاق و حادثه ی بین نگاه هاست . . .
نه انتهای بودنت یک چمدان و یک اشک و یک جاده ی مبهم . .
نه
تو از وقتی که نبودم بودی
تو حتی اگر نباشم هستی
تو حتی اگر با تو نباشم هستی . . . حتی اگر با غیر تو باشم با من هستی
آنقدر که از با تو نبودنم شرمنده شوم و با تو باشم
تو. . .
تو. . .
نمیتوانم توصیفت کنم
بگذار نامت را فریاد کنم "
تو "الله "ی
منشا تمام خوبی ها و زیبایی ها . . .
بری از تمام نقص ها و کاستی ها . . .
همه ی حمد ها و سبحان ها همیشه فقط و فقط برای توست . . .
و همه ی رکوع ها و سجود ها . . .
آب های زمین موج موج تو را به قنوت ذکر میگویند
خشکی ها قدم به قدم به خاک پای تو پیشانی مینهند . . .
ثانیه های زمان رکعت رکعت تورا میپرستند. . .
و تمام کهکشان ها به دور کعبه ی وجود تو طواف میکنند . . .
معشوق من
آدمی بنده ی عشق است. . .
و "من". . . .بنده ی عاشق تو . . .
مرا بپذیر . . .
به پای زمان که نرسی . . . عقب افتاده میشوی . . .
آدم های عقب افتاده آدم هایی هستند
که در طی زمان جنینی
نتوانستند به رشد کامل خود برسند . . .
در آن محدوده ی زمانی
اززمان در نظر گرفته شده برای رشد جسمانی ,عقب افتادند و . . .
ما هم عقب افتاده ایم . . .
عمرمان دارد تمام میشود
اما به اندازه ی هر چند سالگی مان از رشد معنوی عقب افتاده ایم . .
در محدوده ی زمانی در نظر گرفته شده برای تکامل معنوی
رشد نمیکنیم و . . .
ما همه آدم های عقب افتاده ای هستیم
که هم نوعان به تکامل رسیده مان
گاهی بادیده ی تعجب نگاهمان میکنند . . .
گاهی با دیده ی تاسف
گاهی هم با دیده ی ترحم . . .دستی به دعا بلند میکنند و میخوانند:
اللهم اشف کل مربض
بـــــــــــــ بـــــــــــــــــ ار
این بار به خاطر دل من . . .
ببین ایوان چقدر بوی پاییز گرفته است. . .
ببین پنجره هایم خلق و خوی زمستان گرفته اند . .
همیشه بسته اند . . پشت پرده های ضخیم . . .
ببین چقدر تابستان کز کرده گوشه ی این اتاق ساکت . .
اگر بدانی چقدر ریه هاش هوای بارانی را نفس میزند. . .
ببار. . .
کمی به خاطر چشم های من . .
ببین چقدر ترک خورده اند . . .دارم کویر را پلک میزنم . . .
اصلا تمام دنیا را هم خار میبینم و تیغ و کاکتوس های پر تیغ . . .
نگاهم تشنه است . ..
باران میخواهد..
ببار . .
آسمان ببار . . .روی گونه های سرخ و سرد من . . ببار . .
روی هرم نفس های کوتاهم ببار . . .
روی رعشه ی انگشتان بی حسم ببار . . .
آسمان ببار . .
ببار بر زانوهای بی طاقتم که قدم قدم به سنگ های حیاط نزدیک تر میشوند . . .
ببار بر سینه ی تنگ و سنگینم . .
ببار بر هیاهوی آشفته ی روحم
ببار بر بی قراری نبض شقیقه هایم..
وقتی با انگشت هایم میفشارمشان و فریاد میزنم که ببار
به خاطر این فریاد بی رمق و خسته
کمی ببار
برای آمرزش بی گناهی چشمانم
روی مرده ی مردمکهایش ببار . . .
آسمان تو را به قداست ماه قسم ببار . . تورا به لطافت مهتاب قسم ببار
تو را به ستاره های بی تاب قسم ببار . .
دِ این چشم اگر مرام سخاوت داشت . . .اینقدر کویر را به نگاهم نمیکشید . . .
این سینه اگر هنر آه داشت..اینقدر از درون آتشم نمیزد . .
این حنجره اگر جنم شکستن داشت ...اینقدر بغض را استخوان گلویم نمیکرد . .
من دلم به باران خوش است..
بفهم آسمان ..
بفهم امید زمینی های تشنه...
بفهم لبخند خیس خدا
بفهم آسمان.. بفهم
ببار . . .کمی از ابر های صحرای مکه . . .
کمی از ابر های کربلا. . .
ببار بر کام من
کمی از ابر های زمزم و تربت . . .
شاید شفا بگیرد این دل..
شاید شفا بگیرد . . .یا بتپد.....یا بمیرد. . .
خسته ام از این بستر سرد همیشگی
ببار . . .
شب شده
و من هراسان گوشه ای کز کرده ام
زانو بغل گرفته ام و دست هایم را
یک جای دور . . .
یک جای خیلی دور . . .
پنهان کرده ام
مبادا که لب بزنم
جرعه های جام تاریکی اش را . . .
کسی میگفت
اگر از شراب تاریکی بنوشی . . .
هیچ وقت صبح نمیشود . . .
هر لبی که تر کنی . .
شب مست تر میشود...شب بیدار تر میشود . . .
آنوقت دیگر صبح نمیشود
من میترسم . . .
از شب. . .از تاریکی . . .از جام و جرعه
گاهی نفس عمیق میکشم. . .
_مادرم میگوید اسمش آه است _
گاهی که نفس عمیق میکشم . . .
بوی سرد تاریکی را
از پله پله های متروکه ی خاطراتم
حس میکنم . . .
اصلا شاید . . .تمام تاریکی ها . . .ازهمین زیر زمین متروکه می آیند . .
پله..پله..پله...
می آیند بالا و همه ی صبحم را
یکجا شب میکنند . . .
من میترسم . . از زیر زمین . . از پله . . از صدای گام های آهسته
از نفس های سرد . .
اصلا بوی خاک این گذشته های عنکبوت زده
روحم را به سرفه می اندازد . . .
آنقدر که تمام احساسم کبود میشود . . .
کسی میگفت :
حتی اگر به سرفه افتادی هم . .
نباید از جرعه های تاریکی بنوشی . . .
میگفت هر لبی که تر کنی . . .
شب مست تر میشود . . .شب بیدار تر میشود . . .
آنوقت دیگر صبح نمیشود . . .
باز هم شب شده . . . مثل دیشب..مثل پریشب....مثل هرشب . .
و من هراسان گوشه ای کز کرده ام
زانو بغل گرفته ام و دست هایم را
یک جای دور . . .
یک جای خیلی دور . . .
پنهان کرده ام . . .
-------------------------------------
پ.ن:نگید چرا غمگین نوشتی. . . لطفا!
| Design By : Pichak |
نویسندگان وبلاگ :
ترنم پاییز(حراف گذشته) (@)[19]
اگر یادت بیاید همیشه به اجبار سامع سومی برای حرف های نگفتنی ما دوتا بود.دیگر فرقی نمیکند.../به اندازه ی بی پناهیم مغرورم....به اندازه ی بی اعتمادیم بد اخلاقم...به اندازه ی تمام غرور و بد اخلاقیم...صاف و بی الایشم......بغض ترک خورده دارم...وچشمانی غرق کویر...آسمانم را با فانوس روشن نگاه میدارم و زمینم را با عرق پیشانیم آبیاری میکنم...تنهاییم غرق خداست.....و خدایم غرق مهربانی....//یک روز میشکافد این پیله های سنگی....از زخم های روحم پروانه میتراود(تبسم بهار)(تمامی مطلب این وبلاگ دست نوشته ای خودمه..ممنونم از اینکه بعد از کپی آدرس وبلاگو به عنوان منبع ذکر میکنید:))
LinkDump